Yüzümde sürekli bir gülümseme. İçim huzur, mutluluk dolu; mutlu bir çocuk misali. Yaş falan umurumda değil malum daha 21, her şey pozitif; ve alaycı bakış yaşananlara.

Gülebilmek, her söze, her konuya… İçimde tarifi imkansız bir mutluluk. Dünya bir başka gözümde, umurumda değil yaşanan veya yaşanmayanlar.

Kafayı mı yiyorum ne? Tanıyamıyorum kendimi; bir başkayım bugün. Hem yorgun, canlı, umutlu, umutsuz, mutlu, mutsuz…

Çelişki aslında bunlar. Biliyorum. Sırf bu yüzden;

“Ortalarda bir yerde durmak en iyisi bu dünyada. Ne etliye, ne sütlüye, ne emmeye, ne gömmeye… Gri olacaksın hep. Gülümsemeni takıp suratına, herkesle iyi geçiniyormuş gibi yapıp, daima pozitif olacaksın. Bak bakalım o zaman senden iyisi var mı bu alemde?

Ben mi?

Doğuştan rol yapabilme yeteneğim var. İkizlerim kahretsin… Her kabın şeklini alabilen likit bir doğam var. Nasıl hissettiğimi sorgulamadan sadece kurulu bir makina gibi hareket edebiliyorum.

Tabi canım isterse…”

der Savaş ŞAHİN…